|
Ries, de heuvelwachter,
is altijd op zijn heuvel en slijt er zijn dagen. Hij gaat er nooit weg. “Hij
is er geboren en hij gaat er dood. Zoveel is zeker.”
Hij wacht op iets dat hij niet kent. Maar dat doet er niet toe, want het
zal toch nooit komen.
Op een morgen vindt hij een zaadje. Hij verzorgt het en stopt het in de
aarde. En na vele dagen wachten en zorgen staat hij er ineens: een
boom van een kerel (“uit het niets en uit zijn heuvel”). Ries
schrikt, want “Kerel is te veel en te veel ineens”.
Vanaf dan moeten zij alles delen: de heuvel, de lucht, de stilte en
vooral de tijd, “de tijd die wachten heet”.
Na jaren van zwijgen en elkaar de rug toekeren, begint Kerel plots te
praten over de verhalen die in de heuvel verborgen zitten. Hij vertelt de
verhalen aan Ries. Zo wordt hun isolement doorbroken en heel geleidelijk aan
worden zij toch nog de beste vrienden.
Tot de tijd van afscheid nader komt …
Als Kerel “door de tijd is omgehakt”, ligt hij neer als een brug
naar de dichtstbijzijnde heuvel. Ries mijmert over “zijn heuvel waar
hij geboren is en waar hij zal sterven. Maar dat is niet meer zo zeker.”
Klaas Verplancke
verrast oud en jong, net als
bij ‘Jot’ (zijn vorige bekroonde boek), met een niet voor de hand
liggend verhaal. Een verhaal waarbij leeftijdsgrenzen vervagen (omdat het
voor zowel volwassenen als kinderen herkenbaar en voelbaar is) en waarin een
broeierige sfeer van vasthouden en verlangen tot verandering de toon
bepaalt.
In een poëtische, sobere taal verklankt hij een intensieve wereld van
emoties en verlangens tot een gelaagd verhaal dat zich niet opdringt, maar
dat slechts langzaam zijn geheimen prijsgeeft. Want door het zuinige
taalgebruik (geen woord te veel en alles op zijn juiste plaats) zweven de
sterke beelden tussen de woorden en de zinnen door.
De twee personages zijn helder en genuanceerd uitgewerkt. Zowel hun
tegenstrijdige karaktertrekken als hun verborgen verlangens komen duidelijk
naar voor. Mooi om te merken hoe zij met en tegen elkaar ‘strijden’,
toch niet zonder elkaar kunnen en slechts dank zij elkaar kunnen evolueren.
Dat de auteur eveneens illustrator is, merk je aan de totale lay-out van dit
boek: tekst en tekeningen zijn elkaar waard. Zij vullen elkaar perfect aan
en beiden stimuleren elkaar in het verbeelden van de juiste sfeer.
De verstilde krijttekeningen zijn sober en helder, net als de tekst. Zij
roepen een hele wereld vol voelbare emoties op. Eenvoudige, duidelijk in het
oog springende, lichaamshoudingen en/of gelaatsuitdrukkingen bepalen telkens
de expressieve sfeer en maken het mogelijk om direct tot de kern door te
dringen.
Eric Vanthillo
|
