Titel:

 Mijnheer Ferdinand

 Reeks :

 Auteur:

 Agnes Guldemont

 Aantal blz.

 30

 Illustrator:

 Carll Cneut

 ISBN :

 90-5838-173-0

 Uitgever :

 De Eenhoorn

 uitgavejaar

 2003

 Vertaler uit…:

 Leeftijd :

 + 7

 Thema’s:

 eenzaamheid, filosofie, zoektocht

 Prijs: €

 17,50

Mijnheer Ferdinand staart wezenloos door zijn raam de tuin in waar “de wind tuimelt boven het gras en papieren prinsen zweven en ritselen in de wind”.
Hij is iets kwijt, maar hij weet niet wat. “Een blauw gevoel is in hem komen wonen.” Hij zoekt eerst in zijn huis, maar vindt niet wat hij zoekt. “Een klein wit verdriet komt op zijn schouder zitten.”  Hij gaat verder op zoek in het bos, in de stad en in de bibliotheek. Maar zijn zoektocht levert hem niets op.
Doodmoe belandt hij op een bank in het park. “Hij heeft nu het gevoel dat hij niet iets kwijt is, maar alles.”
Hij ontmoet er een jongen die hem tekent, een dame die de zwanen voedert en hen namen geeft en een oude man die “veel weet van wat langzaam is, en stil”.
Deze ontmoetingen “geven de ogen van Mijneer Ferdinand een heldere glans” en “plotseling willen zijn voeten dansen”.
Hij rent terug naar huis, en onderweg vindt hij allerlei bijzondere dingen die hij koestert en in kastjes zonder glas ervoor steekt.
“Iedereen en alles vliegt en beweegt en Mijneer Ferdinand vliegt in het midden van… alles.”

Een bijzonder, filosofisch prentenboek dat je dwingt tot traag lezen/kijken en je voortdurend prikkelt tot nadenken. Daardoor is het moeilijk om hier een juiste leeftijdsgrens voor te bepalen, vermits het zowel kinderen als volwassenen boeit. Maar dan wel kinderen met enige lees- en kijkervaring.
De esthetische prenten van de veel geprezen Carll Cneut zijn ware juweeltjes. Ze overtreffen de realiteit en slagen erin door welgekozen details de juiste emoties of sferen weer te geven. Treffend hoe je bv. Mijnheer Ferdinand ineengedoken ziet zitten op de bank in het park. Of als hij in zijn huiskamer in de verte staart op zoek naar wat hij niet weet en een wit verdriet zich op zijn schouder nestelt. Hetzelfde bos is de ene keer dreigend, de andere keer vrolijk en frivool. En het contrast met de hectische stad spreekt boekdelen.
Net als de illustraties is de tekst zuinig in woordgebruik, maar heel precies in het raken van de juiste snaar. Agnes Guldemont schrijft als een scalpel bij een operatie: trefzeker en doelbewust. Met tal van beeldrijke zinnen die nazinderen. Zoals bv. “De kamer verzamelt alle zuchten.”
Een ‘kostbaar’ prentenboek om langzaam te koesteren en herhaaldelijk rijke lees-, kijk- en denkervaringen te beleven.

Eric Vanthillo