|
Zoals
we reeds gewend zijn van Per Nilsson is ook ‘17’ een verrassend en
meeslepend boek over twee zeventienjarigen die elkaar ontmoeten; de één is
de vader van de ander. Hij vertelt ook deze keer weer zijn verhaal in een
welbepaalde, goed doordachte en heldere structuur.
Jonathan ligt in het ziekenhuis,
bewusteloos als gevolg van een drankvergiftiging. Naast hem zit Göran, zijn vader. Hij begint tegen
zijn slapende zoon te praten over de tijd dat hij zelf zeventien was in de
jaren zeventig. Hij vertelt hoe hij de wereld wilde verbeteren en hoe hij
Karen ontmoette, Jonathans moeder en hoe ze besloten om samen een kind te
krijgen. Hij vertelt ook hoe het misging, hoe hij zijn jonge vrouw en kind
op 5-jarige leeftijd verliet en welke vreselijke dingen hij daarna heeft
gedaan.
De vader doet zijn ‘slapende’ zoon op eerlijke wijze verslag van zijn
misstappen. Hij wil niets rechtvaardigen en vraagt niet om vergeving, hij
wil zijn zoon alleen duidelijk maken waarom de dingen gegaan zijn zoals ze
zijn gegaan en hij spreekt de wens uit om elkaar opnieuw te leren kennen.
Na een hele tijd verschijnt een jong meisje in de kamer: Josefine, de
eveneens zeventienjarige vriendin van Jonathan. Göran vertelt verder en
betrekt haar als luisteraar in zijn onthutsende levensverhaal.
Als later ook Karen opduikt verlaat Göran de kamer. Zij vertelt zo goed als
hetzelfde verhaal vanuit haar gezichtspunt.
Uiteindelijk verschijnen ook nog Claes en Hanna op het toneel. Claes is de
man met wie Karen ooit een relatie had voor ze Göran kende en met wie zij
nu terug samenleeft. En Hanna is hun dochter.
Zo eindigt het boek erg filmisch als een soort dynamische groepsfoto met de
betreffende, al dan niet openlijke, emoties.
Net als in zijn andere boeken vertelt
Per Nilsson zijn verhaal niet lineair. Hij springt heen en weer in de tijd
vanuit verschillende vertelstandpunten. Hij is ook nu weer een meester in
het creëren van geheimen die slechts langzaam aan ontsluierd worden vanuit
verschillende hoeken zodat je als lezer meegezogen wordt in een bizar, maar
uiterst realistisch verhaal. En doordat hij net niet alle geheimen
prijsgeeft, blijf je ook na de laatste pagina geboeid achter.
Zijn stijl is direct en zuinig. Hij vermijdt ellenlange beschrijvingen, maar
laat eerder de verschillende personages aan het woord.
Door de verschillende vertelstandpunten, is dit niet enkel een jongerenboek,
maar duidelijk een sterk aan te raden roman voor iedereen vanaf 14 jaar.
Eric Vanthillo
|
