Titel:

 In de prehistorie

 Reeks:

 Toen leefden kinderen zo

 Auteur:

 Pierre Pelot

 Aantal blz.

 45

 Illustrator:

 ISBN:

 90-76830-25-8

 Uitgever:

 Davidsfonds/Infodok

 uitgavejaar

 2004

 Vertaler uit…:

 Frans: Karel Verleyen

 Leeftijd:

 + 9

 Thema’s:

 Prehistorie, leefgewoonte

 Prijs: €

 15,95

In dit deel van deze serie wordt het leven zowel vanuit het standpunt van een kind of jongere bekeken als door de ogen van een ‘ziener’. Aan de hand van een aantal vertellingen wordt de lezer meegevoerd naar het dagelijkse leven van een groep mensen in de Prehistorie. Doorheen die korte vertellingen krijgt de lezer een beeld hoe het moet zijn geweest om te leven als vrouw, als jager, als kind dat opgroeit zo’n veertigduizend jaar geleden. Maar ook over het onzichtbare of de dood. De mensen hebben namen gekregen en de groep zelf ook.
Door de manier van schrijven keert de auteur ook terug in de tijd. Een kind wordt benoemd als iemand die “zijn definitieve gebit nog helemaal niet had”; iemand met slecht zicht “die niet verder kon kijken als een steenworp”. Iemand die sterft is iemand die “niet meer ademt”; een sneeuwstorm een “witte storm”: gras dat groeit “kruipt opnieuw groen overeind” enz. Door zulke taal te gebruiken wordt gesuggereerd dat deze mensen een aantal dingen (nog) niet begrepen of er geen naam voor hadden. Ze deden wat ze dachten te moeten doen; zich beschutten en voedsel zoeken. Toch wordt er al gewag gemaakt van een wijze ziener, die ‘verder kijkt’ dan een gewone man of vrouw. Hij heeft soms visioenen en bepaalt wat de groep moet doen. Of het allemaal historisch klopt kunnen we alleen afleiden uit wat men over deze mensen heeft teruggevonden: rotstekeningen, voorwerpen, sieraden, wapens… Foto’s en prenten hierover zijn in het boek opgenomen. De afgebeelde foto’s hebben niet altijd rechtstreeks met de tekst te maken. De prenten zijn overgenomen uit andere werken en zijn dan ook niet eenvormig van stijl en uitwerking. Sommige doen wel wat oubollig aan. De vertellingen staan nogal los van elkaar; hebben ook titels in een ander lettertype maar er is niet echt een lijn in te trekken.
Het boek is heel verzorgd uitgegeven. De gebruikte taal is redelijk makkelijk te lezen in een duidelijk groot lettertype bij een overzichtelijke bladspiegel. Het lijkt meer een ‘sfeerboek’ dan een louter informatief boek.

Pol Van Damme