Titel:

 Stille zaterdag

 Reeks:

 Auteur:

 Bart Demyttenaere, Wim Geysen

 Aantal blz.

 185

 Illustrator:

 Wil Immink (omslag)

 ISBN:

 90-223-1834-6

 Uitgever:

 Manteau/Standaard

 uitgavejaar

 2006

 Vertaler uit…:

 Leeftijd:

 + 15

 Originele titel:

 AVI:

 9+

 Thema’s:

 gezin, tienerzwangerschap, non-communicatie

 Prijs: €

 14,95

Het gezin waarin de stille zaterdag uit de titel zich afspeelt is zo’n typisch (herkenbaar) Vlaams burgergezinnetje: vader Hugo is de immer afwezige vader die de gemeentepolitiek als zijn heilig doel ziet, moeder Veerle slooft zich plichtsbewust elke dag uit om het ganse gezin te behagen, oudste zoon Hans is leraar en dankt (natuurlijk) zijn benoeming aan vaders goede relaties, dochter Tinne werkt en leeft in Manilla en jongste zoon Dieter is de rebel des huizes.
Het verhaal speelt zich af tijdens een paasweekend en begint op Goede Vrijdag.
Met de Mattheuspassie van Bach op de achtergrond doet het gezin zich tegoed aan de beste spijzen alsof het hun eigen laatste avondmaal is.
Maar dan slaat ‘de bom’ in: Dieter vertelt dat zijn vriendin Lotte zwanger is.
Vaders stoppen slaan door. 
Wat volgt is een lange, slapeloze en dronken nacht en een letterlijk stille zaterdag waarin amper woorden vallen, maar waarin de gezinsleden de degens kruisen met rake gedachten.
Vastgeroeste relaties komen op losse schroeven te staan, oude familiegeheimen komen naar boven en de altijd opgehouden schijn brokkelt af.

Dit pakkende verhaal laat zich lezen als een trein die altijd doordendert over een woest pad van emoties.
De omvattende structuur van het paasweekend is verrassend en nergens geforceerd. De bijbehorende titel ‘stille zaterdag’ krijgt daardoor een extra dimensie.
De personages en hun natuurlijke habitat zijn zeer herkenbaar. Hun karakters zijn genuanceerd en helder neergezet. Hun ontwikkeling doorheen het verhaal is geloofwaardig en trefzeker uitgewerkt.
Het is pakkend hoe zij (niet) communiceren via gedachten en woordeloze handelingen. Dit geeft het verhaal een beklemmende sfeer mee.

Eric Vanthillo                                                                                                            
oktober 2006